De Diplomauitreiking
Om drie uur kwamen we aan in een overvolle kantine, vele geslaagden met hun vaders, moeders, borertjes, zusjes, opa's, oma's, vrienden, vriendinnen en wat je verder nog wel niet allemaal kan bedenken. Toen om kwart over drie ongeveer iedereen wel zat kwam de recotr naar voren en begon een praatje, de eerste van de vele die nog volgen zouden. Dat we zo'n geweldige klas waren en dat we toch zo'n rotjaar hadden. We waren proefkonijnen, er werd verbouwd en ook hij kon niet onder 11 september en 6 mei uit. Gelukkig kwam er weer een wat vrolijker verhaal toen hij begon over de sluiting van de school, dat dat gelukkig neit zo was en dat het plaatselijke krantje dan toch de eerste was waar we dat in hadden kunnen lezen. En zo ging het verder gepraat over ons, de school en het jaar.
Toen hij eindelijk uitgepraat was kwam de voglende grijze bok naar voren, ik heb eigenlijk geen idee wat die man precies is, maar hij is iets velangrijks op het VWO. Als je vrij wil kan je het beste bij hem zijn en voor je diploma dus ook
Hij vertelde, zoals het hoort, over iedereen wat 'leuks'. Voor de een leuker dan voor de ander, maar we konden er wel om lachen. Bij mij kwam hij met het idee dat ik eigenlijk wel het onderwijs in moest gaan. M'n ene mentor had in m'n rapoort geschreven dat ik zo'n aanwinst voor de school was (was ik dan voor de school op school, ik dacht toch echt voor mezelf) en de ander had ooit gezegd dat met zulke leerlingen als ik (neuh, ik ben geen studje ofzo
) er eigenlijk geen leraren meer nodig waren. En hij kon het natuurlijk niet laten om dat dan ook nog even te noemen. M'n ouders keken geloof ik wel trots ofzo, maar ik voelde me er toch niet al te prettig bij. Ik had het voor mezelf gedaan en niet omdat ik zonodig hoge cijfers wilde, maar omdat ik het af en toe best leuk vond en 'gewoon' deed wat me gevraagd werd.
Een beetje trillend en blozend liep ik naar voren, schudde netjes handjes en met die zelfde trillende handen kwam er iets wat op m'n handtekening leek op het examen te staan. Toen nog een handje van de decaan met de klassefoto en een of andere ouder van een totaal onbekende leerling gaf me namens de ouderraad een bloemetje. Het gebaar kan ik wel waarderen, maar zet er dan iemand neer die tenminste iemand kent
Toen weer terug naar mn stoeltje, de rest van de toespraakjes afwachten en toen het eindelijk allemaal voorbij was, kwam de rector er weer vrolijk aanlopen. Vijf minuten later was het gelukkig weer voorbij en was het tijd voor een biertje(nooit gedacht dat ik ooit bier op school zou drinken). Toen gezellig nakletsen met leraren en klasgenoten en hun ouders. Nouja, gezellig... M'n moeder kon het niet laten om tegen m'n vader te zeggen dat die man die naast haar stond te praten met de vader van een van m'n vrienden, mijn Duitse leraar was. Je weet wel, die verschrikkeleke kwal Ik weet niet of hij het hoorde, maar niet lang daarna kwam hij naar m'n moeder toe om haar met mijn slagen te feliciteren. Die blik die ze toen trok, ik zal het nooit vergeten
en hij had het nog niet eens door ook 