Concert: Faithless
Het was al langer bekend dat de concerten van Faithless in Groningen en Eindhoven voorlopig de laatste in Nederland zouden zijn. Verrassender was het nieuwsbericht dat vorige week verscheen waarin bekend werd gemaakt dat de groep er na 15 jaar een dikke punt achter zet. Des te meer reden dus om te genieten van de sounds van Maxi Jazz, Rollo en Sister Bliss!
Bij aankomst stond er een lange rij voor de zijingang van het gebouw. Even bestond de vrees voor een gezellig verblijf in de inmiddels frisse buitenlucht, maar gelukkig stond iedereen voor de pinautomaat en was het bij de entree zelf zo doorlopen. Eenmaal in de grote zaal was het voorprogramma, Rimer London en Cata.Pirate net aan het afronden. Veel zinnigs valt er dus niet over te zeggen, maar het zegt genoeg dat de zangeres alleen maar aan het dansen was. Daarbij was het geluid niet echt denderend. Dat beloofde weinig goeds voor datgene waarvoor 5500 man een kaartje hadden gekocht.
Om klokslag 21.00 uur werd het zaallicht gedoofd en galmde de intro van het eerste nummer door de zaal. Sister Bliss toverde de ene na de andere vette melodie uit haar synthesizers en werd daarbij ondersteund door een liveband met (elektrische gitaar), bassist, percussionist, drum en backing vocals. Het oh zo bekende stemgeluid van Maxi Jazz deed de rest. De eerste drie tracks waren niet de meest bekende, maar de energie van de groep zorgde ervoor dat het al snel los ging in het stugge Groningen.
Maar toen kwam God is a DJ. Een explosie van euforie gierde door de zaal, handen schoten de lucht in en vrijwel niemand stond meer met twee voeten op de vloer. Het was een ritueel dat zich steeds herhaalde. Voor het grote publiek onbekendere tracks zorgden voor een uitstekende sfeer. Het afwisselende geluid dat de groep in 15 jaar tijd geproduceerd zorgt voor een gevarieerde show, met kleine uitstapjes naar reggae en hiphop. Heerlijk om met ogen dicht naar te luisteren en je mee te laten voeren op de muziek. Niet zo zeer om op los te gaan dus. Maar zodra één van de grote hits voorbij kwam raakte iedereen in extase en vloog het dak er af. Insomnia, Salva Mae, I Want More: stuk voor stuk zorgden ze voor een niet te beschrijven gevoel. En dat bijna allemaal zonder de housebeat uit de radio-edits, maar met het fantastische gebeuk van de drummer.
Het muzikale plaatje werd ondersteund door een vette lichtshow op en rondom het podium. Daarachter stond een scherm waarom animaties vertoond werden die de betreffende nummers regelmatig ondersteunden. De stroboscopen flikkerden ook op volle kracht (bij de entree hingen diverse a4tjes met een waarschuwing hiervoor) en het totaalplaatje maakten het geheel extra energiek. Het geluid was ondanks de slechte voortekenen bij de supportact doorgaans vrij goed, zelfs aan de zijkant. Maar voor een échte concertzaal is het helaas wat te schel.
Faithless hield er een vlot tempo op na. Weinig gelul tussendoor, gewoon de muziek laten praten. Na anderhalf uur volgde een kort bedankje en verliet de groep het podium. Uiteraard volgde nog een toegift van drie nummers. Het hoogtepunt werd voor het laatst bewaard: We Come 1. In mijn ogen de vetste plaat van de Britten. Het melodietje met die typische sound zorgde voor kippenvel. Jammer genoeg werd de drum daardoor overstemd waardoor een écht knallende climax uitbleef. Om 22.45 uur was het dan echt klaar en gingen de zaallichten aan.
Nog twee weken en dan staat Faithless voor de laatste keer op de bühne. Het zal het afscheid zijn van een markante dance-act die uitgegroeid is tot één van de populairste festivalacts van de laatste decennia. Zelf maakten ze er in Groningen weinig woorden vuil aan, het was niet meer dan een kort bedankwoordje richting de fans. Maar eigenlijk hadden ze het publiek al bedankt met een energieke, spetterende en vette show. Niet zo vreemd dat iedereen er achteraf dus wel over eens was: gelukkig waren wij er bij!