Super Mario Galaxy + Super Mario Galaxy 2
Mario’s ruimte-avonturen op de Wii worden door vele fans als de hoogtepunt van 3D Mario-games gezien. Het galactische thema, de prachtige orkestrale muziek en de innovatieve gameplay bleken een gouden mix. Nintendo brengt ter ere van de veertigste verjaardag van de loodgieter deze fantastische games opnieuw uit.
Nintendo brengt jaarlijks sowieso allerlei Mario-games uit, maar de 3D platformers met de Italiaanse sprongkampioen zijn zeldzaam en stuk voor stuk prestigeprojecten waarin Nintendo’s beste designers hun creativiteit volledig kunnen botvieren. Super Mario Galaxy was daarbij een speciale game, want het gooide de destijds vastgestelde formule voor 3D Mario-platformers bijna volledig uit het raam en bracht een vers perspectief voor de toch al briljante franchise.
Super Mario 64 en Sunshine zijn sandbox-stijl games waarin je grote levels bezoekt met duidelijke thema’s. Het is een stijl die Nintendo pas in 2017 weer oppakte voor Super Mario Odyssey. Tussendoor hebben de designers bij Nintendo een paar games ontwikkeld die met name innovatie en speelvreugde als belangrijkste pijlers hadden.
De twee Super Mario Galaxy-games — en later ook Super Mario 3D World — voelen meer aan als de hindernisbanen die je gewend bent van de klassieke 2D Mario-games. Levels sluiten daarbij qua thema niet op elkaar aan en bijna elk level introduceert wel een nieuwe mechaniek of gimmick die je als speler verrast. Door dit alles heb ik deze titels vaker als ‘ideeënfabrieken’ beschreven. Het zijn experimentele games die bijna niets herkauwen en de grenzen van het genre opzoeken.
De grootste gimmick in deze games is het feit dat Nintendo veel met zwaartekracht speelt. Mario wordt veelal letterlijk door de ruimte gelanceerd, verkent allerlei minuscule ronde planeten en moet vaak ook ondersteboven door allerlei segmenten platformen. De kunst van dit alles is dat het Nintendo is gelukt om het geheel vloeiend aan te laten voelen. Ze brengen ook de actie feilloos in beeld, waardoor je niet met je in-game camera hoeft te klooien. Het perspectief van de game kan dus door de wisselende zwaartekracht ingewikkeld zijn, maar dankzij de ijzersterke besturing en een foutloze camera is het nooit verwarrend.
Ondanks al deze complimenten moet ik toegeven dat ik persoonlijk uiteindelijk niet helemaal gek ben op Super Mario Galaxy. Dat gevoel werd in deze nieuwe release nogmaals bevestigd. Galaxy is ondanks alle innovatie en positieve punten simpelweg te makkelijk. Je wordt als speler amper uitgedaagd en de levels worden ondanks alle nieuwe ideeën toch een beetje eentonig. Als je in een platformer zelden spanning voelt als je een sprong maakt, mist het mijns inziens toch wel een kernelement van het genre.
Gelukkig weet Super Mario Galaxy 2 de problemen van de eerste game bijna volledig op te lossen en dat resulteert in een van de beste games ooit. Het feit dat dit vervolg überhaupt bestaat is sowieso al vrij bijzonder, want Nintendo maakte in die tijd zelden directe sequels. Het team achter de game was in eerste instantie van plan om slechts een simpele uitbreiding te maken met overgebleven elementen die ze niet in de originele game konden verwerken, zoals Yoshi bijvoorbeeld. Uiteindelijk groeide het uit naar een volledige sequel die de formule van Galaxy naar een veel hoger niveau tilt.
Super Mario Galaxy 2 is allereerst een stuk uitdagender. Dat lijkt een klein puntje, maar het maakt dus een groot verschil omdat platforming in deze game er echt toe doet. Verder is er nog meer afwisseling tussen de levels en heeft het ook nog een veel uitgebreidere post-game. Deze game is simpelweg pure lol in game-vorm gegoten. Het enige minpunt van Galaxy 2 is dat het geen leuke hub-wereld bevat zoals het prachtige observatorium van het origineel.
Het gaat hier om remasters, dus ik ben genoodzaakt om wat technische elementen en ook andere dingen te bespreken. Allereerst kan ik niet om het prijskaartje heen. Je kunt de games afzonderlijk kopen voor veertig euro per stuk of als bundel voor zeventig euro. Dat is per game fors meer dan Super Mario 3D All-Stars, de collectie die in 2020 uitkwam voor een adviesprijs van zestig euro (twintig euro per game). Het is geen geheim dat Nintendo sinds de Switch 2 de prijzen in het algemeen flink heeft opgeschroefd. Het blijven fenomenale games die niet voor een budgetprijs weg hoeven, maar ik had persoonlijk dertig euro per game passender gevonden.
Op technisch vlak zijn er niet veel bijzonderheden. De games worden op de Switch 2 geupscaled naar 4K en ogen daardoor lekker scherp. Verder zijn een aantal texturen en UI-elementen aangepakt waardoor beide games net wat moderner ogen. De originele Galaxy heeft dus na 3D All-Stars wederom een kleine poetsbeurt gekregen. De upgrade is alleen verre van perfect. Beide games hebben nu veel last van color banding, dit is een effect waarbij je kleurverlopen niet vloeiend worden weergegeven, maar in storende strepen.
Nintendo heeft verder een optionele ‘assist mode’ toegevoegd voor beide games die in essentie als een easy mode fungeert. Rosalina’s voorleesboek zit nu ook in Galaxy 2 en is lichtjes uitgebreid. Ten slotte is er nog simpele amiibo-ondersteuning en kun je ook naar de digitale soundtrack van de games luisteren. Al met al zijn het allemaal hele kleine toevoegingen, maar in principe hadden deze games geen grote updates nodig.
Conclusie:
Na de release van Super Mario 3D All-Stars was ik bang dat Super Mario Galaxy 2 vergeten zou worden, maar gelukkig krijgt dit meesterwerk aan de hand van deze duopack alsnog een waardige remaster. Het pakket an sich is eigenlijk te prijzig, toch moet ik toegeven dat deze games het absoluut waard zijn. 3D Mario-games blijven extreem bijzonder en ik kan niet wachten om te zien waar Nintendo nog in de toekomst mee komt. Galaxy 3 misschien dan toch?
