Hell is Us
Hell is Us is niet bepaald een subtiele titel. Wij mensen maken van de wereld soms echt een hel op aarde met onze eindeloze hebzucht en wreedheid. Er zitten ook bovennatuurlijke monsters in dit spel, maar zoals gewoonlijk zijn wij natuurlijk de echte monsters.
Hell is Us gebruikt dus platgetreden — doch altijd relevante — verhaalmotieven. Games wagen zich niet vaak aan dit soort verhalen, dus wat dat betreft verdient ontwikkelaar Rogue Factor lof. De uitvoering laat echter veel te wensen over, en dat geldt des te meer voor andere elementen in de game, zoals het vechtsysteem.
Goed, het is handig als we eerst de setting van de game bespreken. Deze game speelt zich af in een fictief land genaamd Hadea waar al een tijdje een vernietigende burgeroorlog woedt. De politieke en religieuze verdeeldheid heeft inmiddels dystopische oorlogsvelden gecreëerd. Jij speelt als Rémi, een voormalige VN-soldaat die terugkeert naar zijn geboorteland om meer over zijn ouders te weten te komen. Het dodelijke conflict dat om hem heen raast en de plotselinge verschijning van mysterieuze monsters maken die missie niet bepaald makkelijk. Interessant is dat Rémi officieel gediagnosticeerd is als sociopaat; zijn relatieve onverschilligheid en het feit dat hij een complete buitenstander is maakt hem een neutrale partij voor de heftige gebeurtenissen om hem heen.
Hell is Us is dus vrij heftig, maar Rogue Factor probeert eigenlijk te veel tegelijk te doen. De burgeroorlog en het verhaal daar omheen zijn al complex genoeg, maar daarbovenop komen ook nog vreemde monsters en mysterieuze oude goden. De ontwikkelaar probeert deze twee concepten met elkaar te verbinden, maar een overvloed aan lore en sci-fi-elementen verwatert wat eigenlijk een meer rechttoe rechtaan verhaal over de verschrikkingen van de mensheid had moeten zijn. Daarbij zijn veel van de dialogen een beetje ongeloofwaardig en het acteerwerk komt houterig over. Door dit alles weet het verhaal van Hell is Us noch een gevoelige snaar te raken, noch een sterke indruk achter te laten.
Hell is Us is qua gameplay een actie-game met open gebieden die je uitgebreid dient te verkennen. Rogue Factor waarschuwt spelers zodra het spel wordt opgestart dat deze game geen kaart, navigatiehulp, quest markers of andere ‘hulpmiddelen’ bevat waar veel moderne games gebruik van maken. Persoonlijk vind ik dat alleen maar heerlijk, want ik ben al die grote betuttelende spellen die spelers veel te veel bij de hand nemen vrij zat.
De gebieden die je verkent zijn over het algemeen goed ontworpen en je krijgt een prettig gevoel dat je telkens in allerlei doolhoven terecht komt. Verwacht allerlei doodlopende paden, deuren die telkens op slot zitten en ingewikkelde tunnelsystemen waar je makkelijk verdwaald kunt raken. Dat alles is als koren op mijn molen en ik heb in die zin genoten van het level design van Hell is Us. Het enige probleem is dat Rogue Factory echt wel te vaak leunt op backtracking en ze dwingen je ook herhaaldelijk om zoekgeraakte sleutels te vinden.
Die kleine irritaties zijn nog te behappen, maar ik raakte daadwerkelijk gefrustreerd met de sidequests. Dit is een game waar je haast op willekeurige wijze sidequests kunt falen als je niet op het juiste moment met bepaalde personages hebt gesproken. Dit soort obscure faalcondities zijn voor mij een brug te ver en voelen onnodig.
Het vechtsysteem van Hell is Us maakt een positieve eerste indruk. Je vecht dus enkel tegen de voorgenoemde monsters en die lijken in eerste instantie in veel verschillende vormen te komen. Daarnaast maakt dit spel gebruik van Nioh’s beroemde ‘Ki Pulse’-mechaniek. Kort nadat je een combo hebt uitgevoerd zie je een ring om Rémi heen. Als je op dat moment op de juiste knop drukt herstel je zowel HP als stamina. Als je tussendoor door een vijand wordt geraakt verschijnt die ring niet. Deze mechaniek is relatief simpel, maar het geeft het vechtsysteem net als in Nioh een lekker agressief ritme.
Het probleem is dat het vechtsysteem daarbuiten veel te oppervlakkig is. De melee-wapens die je gebruikt hebben slechts één combo die je uitvoert door op één knop te rammen. Verder kun je met behulp van je drone een paar speciale aanvallen uitvoeren die vervolgens op cooldown gaan, maar ook dit aspect is veel te simpel. Er is helemaal geen extra speelsheid of ruimte voor creativiteit in dit vechtsysteem. Je slaat vrij hersenloos in op vijanden en dat wordt uiteraard snel oud.
Een gebrek aan een groot repertoire aan verschillende vijanden verergert dit probleem alleen maar meer. Je ziet in de eerste uren van het spel al zo goed als alle type vijanden en dan heb je dus nog zo’n twintig uur speeltijd waarin je telkens opnieuw tegen hetzelfde groepje vecht. Dit is met afstand het grootste minpunt van de game, want vechten werd grotendeels hierdoor toch echt behoorlijk repetitief en saai.
Conclusie:
Hell is Us is al met al een game met veel grote minpunten. Individuele elementen zoals het verhaal, het design van de wereld en het vechtsysteem weten initieel te intrigeren, alleen ze komen allemaal met negatieve keerzijdes. Middelmatige games laten mij vaak na afloop verveeld of onverschillig achter, maar Hell is Us roept andere gevoelens op. Rogue Factor had overduidelijk grote ambities met deze game, en ondanks alle gebreken verdient het spel zeker wel respect. Ik hoop daarom dat Rogue Factor in de toekomst nog een kans krijgt om zich te bewijzen.
Gespeeld op PS5, ook beschikbaar voor Xbox Series X|S en pc.
