Benny Buisman pinkt een traantje weg bij Miljoenenjacht (28 september)
Als je wint, heb je vrienden. Zolang je wint, 'echte' vrienden... Dat is wat Herman Brood en Hennie Vrienten in de jaren 80 al zongen en eerlijk, dat is nooit anders geweest. Zondag zag je het weer, bij vier nuchtere thuiswinnaars aan het eind van Miljoenenjacht.
Vrijheid, gezondheid en geluk. Dat is eigenlijk altijd meer waard dan wat dan ook - zelfs wat er zondagavond in koffertje nummer 6 zat. Serieus, dan hou je je als finaliste keurig aan een lijstje, en je begint met het wegspelen van de 5 miljoen. Tot op de dag van vandaag is er nog nooit iemand geweest die de 5 miljoen tot het eind heeft gehouden (behalve rechtszaal-speler Arrold, die de dealknop indrukte maar eigenlijk wilde doorspelen).
Talpa weet het, de kijker weet het en de Nationale Postcode Loterij (of zoals Winston het noemde, 'The Postkoot Lotterie') weet het: de TV-kijker kijkt niet perse meer voor de finale van Miljoenenjacht, maar voor de thuiswinnaar en hoe deze reageert op het live op tv-uitgezonden bezoekje van Winston Gerschtanowitz aan zijn of haar deur.
Het is altijd spannend om live televisie te maken, laat staan op locatie, laat staan ergens in een buitenwijk in de avond, maar de afgelopen seizoenen is het voor Winston wel écht een uitdaging geweest. Een lijstje:
- dichte deuren
- mensen die niet op tv wilden of wat labiel gingen doen
- mensen die met bezweet hoofd opendeden omdat ze lagen te krikken (oh nee sorry "al lagen te slapen")
Als we zelfs nóg verder teruggaan heeft Winston ook al te maken gehad met:
- dronken, jarige rijkeluismensen, die dachten dat -toen hij 1000 euro kwam uitreiken- hij voor hun feestje was ingehuurd (ja, echt)
- mensen die ronduit ondankbaar waren over wat ze wonnen
- mensen die eigenlijk helemaal niet de prijs hadden moeten winnen, want Winston stond bij de verkeerde deur
En sinds afgelopen zondagavond kan daaraan aangevuld worden: Straatbewoners aan wie ik deze prijzen volledig gun.
Nadat Winston opnieuw dreigde voor een dichte deur te staan, bleek dat de productie had vooruitgewerkt en schoof hem de 'back-up koffer' in handen. Daarin de prijs die hij onder de rest van de deelnemende loten uit de winnende straat mocht verdelen.
Hij stapte twee deuren naar rechts en kwam bij een gezinnetje, waarbij de man des huizes snel zijn vrouw ("Zíj doet mee",) erbij riep. Amper hallo gezegd en Winston reikt ze meteen zo'n 60.000 euro uit. Op dat moment kwam er ontlading, emotie, geluk en euforie, en tevens beweging in de gang van de daadwerkelijke straatprijs-winnaars, ernaast (er pal naast).
En daar stonden ze dan. Rita en Willem, twee rasechte Rotterdammers, compleet overrompeld. Het beeld was bijna compleet Koot en Bie, of Jiskefet: Willem met niks meer dan zijn onderbroek aan, en Rita die meteen makkelijk kon meelullen. Winston reageerde nog gevat met "hier, pak die bloemen, want jij hebt amper iets aan", en de hilariteit was compleet.
Toen zij echter een straatprijs van 175.000 euro in ontvangst mochten nemen, nam ook hier vooral de emotie de overhand. Die hilariteit verdween toen Willem wat beter in beeld te zien was. Willem zag er niet supergezond uit, integendeel. Vluchtig kwam tersprake dat Willem terminaal is, en dat ook Rita het een en ander onder de leden heeft. Maar, zo stelden ze resoluut en live op zender vast: dan kunnen ze tóch nog op vakantie, want die vakantie, die komt er.
Het is jammer dat Linda de Mol in de studio nooit live op zulke momenten kan reageren, want het studio-gedeelte is al een paar dagen geleden opgenomen. Voor hetzelfde geld wordt Winston door een ontevreden ex-speler onderuitgeschopt, en zij zal vanuit die studio hem blijven bedanken en de winnaar feliciteren met de gewonnen prijs.
Daags na de uitzending was het de Telegraaf die Rita nog eens voor de camera haalt, waar ze vertelt dat ze er ineens "heel wat vrienden bij heeft gekregen". Ik ben zo ontzettend blij dat deze mensen nuchter genoeg zijn om gewoon in de landelijke media 'Pleur op' te zeggen tegen al die graaiers en uitzuigers.
Niet dat ik nou zó'n hoge pet op heb van de 'Postkoot Lotterie', maar verdomme, ik pinkte even een traantje weg voor deze mensen. Ik hoop dat ze nog lang van hun prijs, hun straat en meest van al nog van elkaar mogen genieten. ...En voor mezelf graag een keer koffertje nummer 6.